Lina in Nepal

Mijn verhaal

Een van de dingen die een vakantie onderscheidt van echt reizen, is dat wanneer je tijdens je reis langere tijd op één plek blijft, je langzaam deel gaat uitmaken van de gemeenschap. En dat is een van mijn favoriete dingen aan reizen.

In het begin noemen de buren en mensen uit de omgeving je gewoon “de witte mensen” en zijn ze een beetje terughoudend. Het nieuws verspreidt zich snel dat er buitenlanders in de buurt wonen en binnen korte tijd weet iedereen precies waar we verblijven. Je merkt duidelijk dat ze afstand houden, terwijl ze tegelijkertijd ook nieuwsgierig naar ons zijn.

Maar naarmate de tijd verstrijkt en wij toenadering zoeken, beginnen zij ons ook steeds meer te accepteren en langzaam worden ook wij onderdeel van de gemeenschap. Eerst leren we steeds meer namen van de lokale kinderen. Daarna weten we wie elkaars broer of zus is en waar iedereen woont. We komen te weten hoe oud ze zijn, wat hun hobby’s zijn en zelfs hoe hun hond heet. Uiteindelijk voetballen we allemaal samen, eten we bij de buren en verandert de afstand langzaam in vriendschap.

Dat is voor mij een van de grootste dingen die reizen je kan geven. Je leert niet alleen een land, de cultuur en de mensen die er wonen kennen, maar de plek wordt ook een klein beetje je thuis. En hoewel het moment van afscheid altijd komt, en dat altijd moeilijk is, stap je uiteindelijk weer in het vliegtuig dat je terugbrengt naar je echte thuis. Maar een klein stukje van je hart laat je hier voor altijd achter. En hoe meer je reist, hoe meer de hele wereld een beetje je thuis wordt.

Welk advies geef je aan wie na jou gaat?

Wees altijd open, zeg zo vaak mogelijk ja en geniet vooral van ieder moment. Je maakt herinneringen die je de rest van je leven met je meeneemt.