Morris in Ghana

Obroni! Obroni!! Vanaf het eerste tot het laatste uur van mijn bijna 5 maanden durende tijd in Ghana is dit naar mijn hoofd geroepen, de betekenis? Blanke. In het begin denk je he wat raar. Dat zeg je toch niet zomaar over iemand, over z’n huidskleur? Maar je leert al snel het te omarmen en op een gegeven zie je de lol er wel van in. Inderdaad je bent obroni en dat moet je bijna met trots dragen. Dat is met alles in Ghana: leer het omarmen! Je kunt bijna niet verder van huis: het eten, de muziek, de mensen niks maar dan ook niks is hetzelfde als in Nederland en precies dit is wat het zo ongelooflijk vet maakt. Als je in gesprek gaat met mensen kom je al heel snel achter hoe anders ze in elkaar zitten. Bijvoorbeeld het bij geloof van veel taxichauffeurs of motorrijders dat je altijd een paar keer moet toeteren voordat je over een brug rijdt om de “evil spirits” weg te jagen.

Toen ik net landde in Ghana vond ik alles nog zo lijp en nieuw en dacht ik echt hoe kan dit ooit wennen? De eerste weken kijk je elke dag je ogen uit. Als de kok Kessiwa weer iets nieuws had gemaakt en je echt denkt wtf is dit? Van Banku tot Okyere soep allemaal dingen die ik tot mijn tijd in Ghana nog nooit had gezien. In het begin vond ik het maar raar maar bij mijn laatste dag zat ik mijn vingers erbij af te likken.

Ik was in Ghana voor mijn minor en heb er dus in totaal 20 weken gespendeerd. Ik als Sportkundestudent heb dus vooral mijn tijd gespendeerd met de voetbal academy. Een vraag die ik overal heb gesteld is “Messi or Ronaldo?” Het maakt niet uit welke taal je spreekt iedereen verstaat deze vraag en daar wordt nog feller op gereageerd en discussie over gevoerd. Heerlijk vond ik het, de kracht van sport zo simpel is het. De Champions League avonden dat we met 50 jongens in het club house Man City tegen Real zitten te kijken en je van ver buiten het clubhouse het gejuich kon horen toen Man City won. We waren geeneens blij dat City won maar dat Real verloor aangezien wij allemaal Barcelona fans zijn. Hoe ik elke dag in de gym stond en door de lokale muziekhelden Shatte Wale of Black Sheriff op te zetten er toch elke keer een paar van mijn vrienden bij kwamen staan om samen te dansen. Als je denkt dat je kan dansen gooi dat maar weg die gedachte want dat is in Ghana helemaal anders. “Obroni don’t dance”.

Al dit soort geweldige herinneringen hebben bijgedragen aan mijn liefde die ik voor Ghana heb gekregen en als je dit leest en er over nadenkt gewoon doen because Ghana will treat you well!